ஸ்ரீபுராணக் கருத்தை வெளிப்படுத்தும் அரிய சமணச் சிற்பம்

கரூர் அரவக்குறிச்சியில்
ஸ்ரீபுராணக் கருத்தை வெளிப்படுத்தும் அரிய சமணச் சிற்பம் கண்டுபிடிப்பு

முன்னுரை
அண்மையில், அரவக்குறிச்சியைச் சேர்ந்த சுகுமார் பூமாலை என்னும் வரலாற்று ஆர்வலர் தம்முடைய ஊர்ப்பகுதியில் சமணர் குகைத்தளம், சமணச் சிற்பம் ஆகியவற்றைக் கண்டறிந்துள்ளார். செய்தியைக் கோவை கலவெட்டு ஆராய்ச்சியாளர் துரை.சுந்தரம் அவர்களுக்குத் தெரிவித்தார். சுகுமார் பூமாலையோடு சேர்ந்து கலவெட்டு ஆராய்ச்சியாளர் துரை.சுந்தரம் ஆய்வு செய்ததில் அறியப்பட்ட செய்திகள் இங்கு தரப்பட்டுள்ளன.
சமணக்குன்றும் முருகன் கோயிலும்
அரவக்குறிச்சி வட்டத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு சிற்றூர் கணக்குவேலம்பட்டி. இவ்வூரில் மொட்டையாண்டவர் திருக்கோவில் என்று மக்களால் அழைக்கப்படும் முருகன் கோயில் அமைந்துள்ளது. கோயில் அமைந்துள்ள இடம் ஒரு சிறிய கரட்டுக் குன்று இருக்குமிடம் ஆகும். குன்று நோக்கியுள்ள சிறிய ஏற்றப்பாதையில் மேலே செல்லுமுன் சமதளத்திலேயே  மிகப்பெரியதொரு பாறை காணப்படுகிறது. மதுரை-ஆனைமலை நரசிங்கப்பெருமாள் கோயிலில் அமைந்துள்ள பாறை போலச் சரிந்து பெரிய சுவர் போலத் தோற்றமளிக்கிறது. பாறையில் சற்றேறத்தாழ ஏழு அடி உயரத்துக்கு மூன்று சமணச்சிலைகள் ஒரே இடத்தில் புடைப்புச் சிற்பங்களாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. மூன்று சிற்பங்களும் நின்ற கோலத்தில் காட்சியளிக்கின்றன. நடுவில் ஓர் ஆண் உருவமும், அதன் இரு பக்கங்களிலும் இரு பெண் உருவங்களும் வடிக்கப்பட்டுள்ளன. நடுவில் ஆணும், பக்கங்களில் இரு பெண்களும் காணப்படுவதால், சமண வரலாறு அறியாத கிராமத்து மக்கள், இந்தச் சிற்பத் தொகுதியை முருகன், வள்ளி, தேவயானை ஆகிய கடவுள்களாகக் கருதி முருகன் கோயில் எனப் பெயரிட்டு வழிபாடு செய்து வருகின்றனர். 
சமணச் சிற்பங்கள்
சிற்பங்களை ஆய்வு செய்ததில், இச்சிற்பங்கள் சமணச் சிற்பங்கள் என்பது புலப்பட்டது. நடுவில் இருக்கும் ஆண் சிற்பத்தின் தலைக்கு மேல் சமணத்துக்கே உரிய முக்குடை அமைப்புக் காணப்படுகிறது. சமணத் தீர்த்தங்கரர் சிலைகளில் இது போன்ற முக்குடை அமைப்பைக் காணலாம். இங்கு, சிற்பத்தில் ஆடை அணியாத சமணத்துறவியின் நின்ற கோலமும், அவரின் தலைக்குமேல் காணப்படும் முக்குடை அமைப்பும் இச் சிற்பம் ஒரு சமணத் தீர்த்தங்கரரின் சிற்பம் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.
சிற்பங்களில் இருப்போர் யார்?
1) பாகுபலியும் அவரின் சகோதரிகள் இருவரும்
சமணத் தீர்த்தங்கரரின் இரு பக்கங்களிலும் இரு பெண்ணுருவங்கள் உள்ளன. சமணத்தில் இரு பெண்கள் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். சமணத்தின் முதல் தீர்த்தங்கரர் ஆதி நாதர் என்னும் ரிஷபதேவர் ஆவார். இவர் ஒரு அரசர். இவருக்கு மக்கள் இரு மகன்களும், இரு மகள்களும். பாகுபலி மூத்த மகன்; பரதன் இளைய மகன். பிராமி, சுந்தரி இருவரும் மகள்கள். ஆட்சியை மகன்கள் இருவருக்கும் பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டு ரிஷபதேவர் துறவறம் மேற்கொள்கிறார். சக்கரவர்த்தியாகும் எண்ணத்தில் பரதன், பல நாட்டு அரசர்களை வெல்கிறார் உடன்பிறந்த பாகுபலியையும் கொல்ல நினைக்கிறார். மனம் வெறுத்த பாகுபலி, தன் பங்குக்கான ஆட்சிப்பரப்பையும் உடன்பிறந்தானுக்குத் கொடுத்துவிட்டுக் காட்டுக்கு ஏகித் தவத்தில் ஈடுபடுகிறார். சகோதரிகள் பிராமி, சுந்தரி ஆகிய இருவரும், தவத்தைக் கைவிடுமாறு பாகுபலியை   வேண்டிக்கொள்கின்றனர். இந்ந்கழ்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டு, நடுவில் பாகுபலியும், அவரது பக்கங்களில் அவரது சகோதரிகளும் நின்றுகொண்டிருப்பது போன்ற தோற்றத்தில், வட இந்தியாவிலும் தென்னிந்தியாவிலும் பல்வேறு இடங்களில் சமணச் சிற்பங்கள் காணப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, இராஜஸ்தானில் ஜோத்பூர், கருநாடகத்தில் அய்ஹொளெ, எலோராக் குடைவரை, பாதாமிக் குடைவரை, தமிழகக் கழுகுமலை ஆகிய இடங்களைக் குறிப்பிடலாம்.
மேற்குறித்த சமணச் சிற்பங்களின் தோற்ற அமைப்பை ஒப்புநோக்கிப் பார்க்கையில், அரவக்குறிச்சியில் இருக்கும் சமணச்சிற்பத்தின் நடுவில் இருப்பவர்பாகுபலி என்னும் சமணத்துறவி என்பதாகவும், அவருக்கு இரு பக்கங்களிலும் நிற்கும் பெண் சிற்பங்கள் பாகுபலியின் சகோதரிகளான பிராமி, சுந்தரிஆகியோர் என்பதாகவும் கருத நேர்கிறது.. 
சிற்பங்களில் இருப்போர் யார்?

2) ரிஷபதேவரும் அவரின் மகள்கள் இருவரும்
ஆதிநாதர் என்னும் ரிஷபதேவர், சமணத்தில் முதலாம் தீர்த்தங்கரர் எனப்பார்த்தோம். தீர்த்தங்கரர் என்னும் உயர்நிலை பெற்ற இருபத்து நான்கு பேரின் சிற்ப,ஓவிய உருவங்களுக்கு அடையாளமாக அவர்களின் தலைக்கு மேல் முக்குடை அமைப்புக் காணப்படும். பார்சுவ நாதருக்கு மட்டும் முக்குடையும் அதன்கீழே அவரைக் காக்கின்ற நாகமும் தலைமேல் காட்டப்பட்டிருக்கும். பாகுபலி தம் தந்தையாகிய ரிஷபதேவரைப் பின்பற்றித் துறவறம் பூண்டு தனிப்பெரும் சிறப்பைச் சமணத்தில் பெற்றிருப்பதால் அவருக்கு ஒரு குடை காட்டப்படுவதுண்டு. ஆனால், அவர் தீர்த்தங்கரர் அல்லர் என்னும் காரணத்தால் அவருக்கு முக்குடை இராது. பாகுபலியின் நீண்ட தவம் காரணமாக அவர் உடலைச் சுற்றிக் கொடிகள் படர்ந்தமையால், பாகுபலியின் சிற்ப உருவங்களில் ஆடையற்ற அவரது உடலைச் சுற்றிக் கொடிகள் தோன்றுமாறு சிற்ப வேலைப்பாடு  காணப்படும். இந்த அமைப்பு, மாறா அமைப்பு. எனவே, அரவக்குறிச்சியில் இருக்கும் சமணச் சிற்பம், முக்குடையோடு இருப்பதாலும், சிற்பத்தின் உடலில் சுற்றிய கொடிகள் இன்மையாலும் தீர்த்தங்கரரான ரிஷபதேவரே என்று கருத நேர்கிறது. மேலும், ரிஷபதேவர் தம் மகள்களுக்கு எண்ணும் எழுத்துமாகிய கல்வியைப் புகட்டியவர் என்று ஸ்ரீபுராணத்தில் குறிப்பிடப்பெறுகிறது. பெண் கல்வி என்பது சமணர் போற்றும் ஒரு கருத்து. பெண் கல்வியின் மேன்மையையும், அருமையையும் தமிழ்ச் சமணர் போற்றியதன் குறியீடாகவே சமணரான இளங்கோவடிகள் சிலப்பதிகாரத்தில் காட்டியுள்ள கவுந்தியடிகளைக் கொள்ளலாம். ரிஷபதேவர், தம் மகள்களுக்குக் கல்வி கற்பிக்கையில், பிராமிக்குத் தம் வலக்கையால் எழுத்தையும், இடக்கையால் எண்ணையும் (கணிதத்தையும்) கற்பித்ததாக ஸ்ரீபுராணம் குறிப்பிடுகிறது.
ஸ்ரீபுராணத்திலிருந்து சில வரிகள்
” பகவான் ....................   ஸ்ரீஅஸ்தமிரண்டுனாலும் ஒரு முறையிலேயே எழுத்தினையும் எண்ணையும் அவர்கட்குக் காட்டியருளினர்.
அங்ஙனம்காட்டி அவருள் பிராம்மியென்னும் பெண்ணிற்கு தக்ஷிண அஸ்தத்தால், ‘சித்தந்நம:’ என்றெடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட மங்களத்தையும்........... அக்ஷரமாலையினையும்,சம்யோகாக்ஷரங்களது பிறப்பினையும் உபதேசித்தனர்.
சுந்தரியென்னும் பெண்ணிற்கு வாம அஸ்தத்தினால் ஒன்றுபத்துநூறுஆயிரமுதலாக ஒன்றிற்கொன்று பதின்மடங்காகிய கணித ஸ்தானங்களையும். பெருக்குதல்ஈதல் முதலாகிய ஷோடச பரிகர்மங்களையும் உபதேசித்தருளினார். இங்ஙனம் ஸ்வாமி தமது தக்ஷிண அஸ்தத்தினால் எழுத்துக்களை உபதேசித்ததால் எழுத்துக்கள் வலமாக வளர்ந்தன; வாமஹஸ்தத்தினால் எண்களை உபதேசித்தருளியதால் எண்களது ஸ்தானம் இடமாக வளர்ந்தது. 
தமிழ் எழுத்துகள் இடமிருந்து வலமாக எழுதப்பட்டன;எழுதப்படுகின்றன. தமிழில் எண்கள் வலமிருந்து இடமாகச் சுட்டப்பட்டன. இன்றும் எண்களின் ஒன்று, பத்து, நூறு, ஆயிரம் ஆகிய பகுப்புகளில், வலப்புறம் முதலிடத்தில் ஒன்று, அடுத்து, வலப்புறத்திலிருந்து இடப்புறமாகப் பத்து, நூறு, ஆயிரம் என எண்கள் எழுதப்படுவது ஆராயத்தக்கது. தொல்காப்பியத்திலும், எழுத்து இடமிருந்து வலப்புறமாகவும், எண்கள் வலமிருந்து இடப்புறமாகவும் படிக்கப்படுதலைப் பற்றிய குறிப்பு உள்ளது. அரவக்குறிச்சியின் சமணச் சிற்பத்தில், தீர்த்தங்கரருக்கு வலப்புறம் நிற்கும் (ஒளிப்படத்தைப் பார்க்கும் நம் பார்வையில் அல்ல) பிராமி தன் வலக்கையை எழுதும் பாணியில் உயர்த்தி வைத்துள்ளதையும், இடக்கையை, எழுதப்படுகின்ற ஏட்டினை ஏந்தும் பாணியில் தாழ்த்தி வைத்துள்ளதையும் காணலாம். இதைப் பிராமி என்பவள் எழுத்தைக் கற்றதைக் குறிப்பால் உணர்த்தும் குறியீடாகக் கொள்ளலாம். தீர்த்தங்கரருக்கு இடப்புறம் நிற்கும் சுந்தரியின் சிற்பத்தில், சுந்தரி தன் இடக்கையை உயர்த்தியும், வலக்கையைத் தாழ்த்தியும் வைத்துள்ளதைக் காணலாம்.
சிற்பத்தொகுதியில் நடுவில் இருப்பவர் ரிஷபதேவரா? அல்லது பாகுபலியா?
கீழ்க்காணும் தரவுகள் ஆய்வுக்குரியன.
1         ஆண் சிற்பத்தில் முக்குடை காணப்படுகிறது.
2      ஆண் சிற்பத்தில் உடலில் கொடிகள் காணப்படவில்லை.
3      பெண்கள் இருவரின் கைப்பாணி அல்லது முத்திரை, ஆதிநாதர்  எண்ணும் எழுத்தும் கற்பித்த மகள்களாகச் சுந்தரி, பிராமி இருவரைக் குறிப்பதாக உள்ளது.
மேற்காணும் தரவுகள், அரவக்குறிச்சியில் இருக்கும் சமணச் சிற்பம் ஆதிநாதருடையது என்னும் முடிவை நோக்கி நம்மை நகர்த்துகின்றன. இரு வேறு கருதுகோள்களையும் ஆய்வறிஞர்கள் சிலர் இன்னும் தொடர்ந்து ஆய்வு செய்துவருகின்றனர். ஆய்வு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் முடிந்து போவதல்ல. மீளாய்வுகள் தொடரும் நிலையில், நாம் எட்டிய (அல்லது நாம் எட்டியதாக எண்ணிய ) முடிவுகள் மாறக்கூடும். தமிழகத்தில், ஆதிநாதர், மகள்களான பிராமி, சுந்தரி ஆகியோர்  இணைந்த அரிய சிற்பம் இது ஒன்றே எனக் கருதலாம். இவ்வரிய சமணச் சிற்பம் கொங்குப்பகுதியில் அமைந்துள்ளது என்பது கொங்கு நாட்டுக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாகும்.
சமணச் சிற்பத்தின் காலம்
சமணம், தமிழகத்தில், குறிப்பாகப் பாண்டிநாட்டிலும் கொங்குப்பகுதியிலும் கி.பி. 12-ஆம் நூற்றாண்டு வரை செல்வாக்கோடு இருந்துள்ளது என்று வரலாற்றுக் குறிப்புகள் வாயிலாக அறிகிறோம். இதன் அடிப்படையில், இச் சமணச் சிற்பத்தின் காலத்தைக் கி.பி. 12-ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்னதாகக் கொண்டு செல்லலாம். சிற்பத்தின் பழமையான ஒளிப்படம் ஒன்று, மிகுதியான சிதைவுகளைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. ஒட்டு மொத்தச் சிற்ப அமைதியையும் சமணத்தின் மறுமலர்ச்சிக் காலத்தையும் கருத்தில்கொண்டால், சிற்பத்தின் காலம் கி.பி. 7 அல்லது 8-ஆம் நூற்றாண்டு எனக் கருதக் கூடுதல் வாய்ப்புள்ளது.
முடிவுரை
தமிழகத் தொல்லியல் துறையினர் இச் சிற்பத்தை மீளாய்வு செய்து மேலும் புதிய செய்திகளை வெளிக்கொணர ஆவன செய்யவேண்டும்.

நன்றி: சுகுமாரன் பூமாலை, புங்கம்பாடி

----------------------------------------------------------------------------
துரை.சுந்தரம், கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர், கோவை.
அலைபேசி : 9444939156.

வா.செ.குழந்தைசாமி நினைவேந்தலும் தமிழ் மேம்பாட்டு விருது அளிப்பும்

கவிஞர் குலோத்துங்கன் (பேரா. வா. செ. குழந்தைசாமி) நாடறிந்த கல்வியாளர், நல்ல கவிஞர். அவரது முதலாம் ஆண்டு நினைவஞ்சலி நாளை அண்ணா பல்கலை விவேகானந்தர் அரங்கில் நிகழ உள்ளது. சென்னையில் உள்ள தமிழார்வலர்கள் திரளாகக் கலந்து வாழ்த்த வேண்டுகிறோம். கவிஞர் குலோத்துங்கன் இணையப் பல்கலை முதல் தலைவர் ஆகவும், இந்திய அரசு தமிழைச் செம்மொழி என அறிவித்தலிலும் பெரும்பங்கு ஆற்றிய்வர்.

என் கட்டுரையும் பேரா. வா. செ.கு. ஐயா நினைவுமலரில் இடம்பெற்றுள்ளது.

கவிஞர் குலோத்துங்கனின் நூல்கள் யாவும் தமிழ் இணையப் பல்கலை தளத்தில் இலவசமாகப் படிக்கக் கிடைக்கின்றன. தமிழின் எதிர்கால வாழ்வு தமிழ்நாட்டின், இலங்கையின், மற்றுமுள்ள நாடுகளில் உள்ள தமிழ்நூல்கள் பிடிஎப் ஆக இணைய வலம் வருவதில் உள்ளது: http://nganesan.blogspot.com/2013/09/google-aandavar-j-fletcher.html


டாக்டர் வா.செ. குழந்தைசாமி (குலோத்துங்கன்) படைப்புகள்
(By clicking, the PDF will open)

நா. கணேசன்



நைடதத்தின் அழகிய கடவுள் வாழ்த்து - ஓம்சக்தி தீபாவளி மலர் 2017 ஓவியம்

2017 ஓம்சக்தி தீபாவளி மலர் (கோயம்புத்தூர்) அட்டைப்படம்:
சிவன் சிரசதனில் குட்டி நிலாக் கண்ட கணபதி செய்தது என்ன? புகழ்பெற்ற நைடதத்தின் கடவுள்வாழ்த்தில் காண்போம்.

நைடதம் புலவர்க்கு ஔடதம்

நைடதம் - அதிவீரராமபாண்டியர்
கடவுள் வாழ்த்து
தழைவிரி கடுக்கை மாலைத் தனிமுதல் சடையிற் சூடும்
குழவிவெண் திங்கள் இற்ற கோட்டது குறையென் றெண்ணிப்
புழைநெடுங் கரத்தாற் பற்றிப் பொற்புற இணைத்து நோக்கும்
மழைமதக் களிற்றின் செய்ய மலரடி சென்னி வைப்பாம்

என்ன அழகான கற்பனை! உவேசா, வாரியார், ஜெயபாரதி - மூவரும் இப்பாடலின் சிறப்பைக் கூறியுள்ளனர். பழைய பாண்டிய வம்சம் சிறுத்துக் குறுநில மன்னர்களாகியும் தமிழ்ப் புலமையைப் போற்றிதற்குச் சான்று மதுராபுரி அம்பிகை மாலை, நைடதம் போன்ற நூல்கள்.

அழகிய, அரிய இப் பாடலுக்கு ஓவியர் மாருதி சித்திரம் தீட்டியுள்ளார். முதல்முறையாகப் பாண்டிய மன்னரின் பாடலுக்கு ஓவியம்! அதன் விளக்கமும் ஓம்சக்தி தீபாவளி மலர் (2017) தருகிறது. படித்து அருள்க.

நா. கணேசன்


வாரியார் விருந்து..
திருக்கயிலாய மலையில் கருணைக் கடலாகிய சிவபெருானும் ஞானக் கொழுந்தாகிய உமா தேவியாரும் ஒளிமயமான நவரத்ன சிங்காதனத்தில் வீற்றிருந்தார்கள். விநாயக மூர்த்தியும் கந்தக் கடவுளும் ஒருபுறம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். விநாயகர் தம்பியைப் பார்த்து "ஆறுமுகம் "என்று அழைத்தார்.

முருகவேள் அண்ணன் நமது முகத்தை எண்ணி அழைக்கிறார் போலும் என்று கருதி "ஏன் ஏக தந்தரே" என்றார். விநாயகருக்கு ஒரு கொம்புதானே. கஜமுகனை வதைக்கும் பொருட்டு ஒரு கொம்பை ஒடித்து விட்டாரல்லவா?
இளம்பூரணன் ஏகதந்தரே என்றது விநாயகருக்கு சுருக்கென்றிருந்தது. தம்பி நம்மை ஒற்றைக் கொம்பன் என்று விகடமாக அழைக்கின்றான் போலும் என்று எண்ணி நாணினார். இந்த குறை தீர என்ன செய்யலாம் என்று சிந்தித்தார்.

விநாயகர் சிவ மூர்த்தியிடம் சென்று அவரை அடிமுதல் முடிவரை உற்று நோக்கினார். சிவ மூர்த்தியின் முடியில் உள்ள பிறைமதி தன் ஒடிந்த கொம்புக்கு நிகராகும் என்று கருதி நீண்ட தும்பிக்கையால் சடை முடியில் உள்ள பிறையை திருகி எடுத்து அங்குள்ள நிலைக் கண்ணாடிமுன் நின்று ஒடிந்த கொம்புள்ள இடத்தில் பிறைமதியைப் பொருத்தி அழகு பார்த்தார்.
இப்படி ஒரு அறிவுக் கனவு காண்கிறார் புலவர் சிகாமணி அதிராம பாண்டியர். அதை ஒரு பாட்டாகவே பாடினார்.
இதோ அது..

தழைவிரி கடுக்கை மாலை தனிமுதல் சடையில் சூடும்
குழவிவெண் திங்கள் இற்றக் கோட்டது குறையென் றெண்ணிப்
புழைநெடுங் கரத்தால் பற்றிப் பொற்புற இணைத்து நோக்கும்
மழைமதக் களிற்றின் செய்ய மலரடி சென்னி வைப்பாம்!

------------------

அன்பர்களே,

தழைவிரி கடுக்கை மாலைத் தனிமுதல் சடையிற் சூடும்
குழவிவெண் திங்கள் இற்ற கோட்டது குறையென் றெண்ணிப்
புழைநெடுங் கரத்தாற் பற்றிப் பொற்புற இணைத்து நோக்கும்
மழைமதக் களிற்றின் செய்ய மலரடி சென்னி வைப்பாம்

நைடதம்
அதிவீர ராம பாண்டியர்

பாண்டியர்கள் மதுரையை துருக்கரிடம் இழந்த பின்னர் அதை மீட்டவர்கள் விஜயநகரத்துக் கன்னடியர்கள். அவர்களின் தயவில் மதுரையைக் கொஞ்ச காலம் பாண்டியர்கள் வைத்திருந்தார்கள். ஆனால் வாணதிராயர் என்பவர் அவர்களை மதுரையைவிட்டு விரட்டிவிட்டார்.

அவர்கள் அனைவருமே தென்பாண்டி நாட்டிற்கு வந்து திருநெல்வேலி ஜில்லாவின் தென் பகுதியிலும் மேற்குப் பகுதியிலும் நிலை கொண்டனர்.

விஜயநகர ராயர்கள் நாட்டைச் சிறு சிறு பகுதிகளாகப் பிரித்து அமரநாயக்கர்கள் என்னும் மிலிட்டரி தலைவர்களிடம் ஒப்படைத்தார்கள். மண்டலங்களாகப் பிரித்து மண்டலேஸ்வரர்கள் என்னும் பெருந்தன அதிகாரிகளிடம் விட்டனர்.

பாண்டியர்களின் நாடுகள் மிகவும் சுருங்கி நெல்லை மாவட்டத்தின் ஓர் ஓரத்துக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டன. அங்கு அவர்கள் குறுநில மன்னர்களாக விளங்கினர்.

நாடு இருந்த நிலையிலும், அவர்களே இருந்த நிலையிலும் 'ஓஹோ' என்று எதையும் செய்யமுடியவில்லை. பராக்கிரம பாண்டியர் தென்காசியில் கோயிலைக் கட்டி, அதன் கோபுரத்தை முடிக்கமுடியாமல் விட்டார்.

அவர்களில் இன்னொரு பராக்கிரம பாண்டியர், அதிவீர ராம பாண்டியர் என்னும் சகோதரர்கள் பெரும் புலவர்களாக விளங்கினர். புலவர்களை தங்களின் குல வழக்கத்தின்படி ஆதரித்தனர்.
இளையவரான அதிவீர ராம பாண்டியர் ஒரு சிறந்த நூல் ஒன்றை இயற்றினார்.

வடநாட்டில் இருந்த நிஷதநாட்டு மன்னர் நள மஹாராஜா. சனியின் பாதிப்பால் மிகவும் சிரமப்பட்டு பிறகு நல்ல நிலைக்கு மீண்டவர். அவருடைய சரித்திரத்தை 'நைஷதம்' என்னும் பெயரால் வடமொழியில் நூலாக இயற்றியிருந்தார்கள்.

அந்த நூலை பாண்டியனார் தமிழில் இயற்றினார். தமிழில் அந்நூலுக்கு 'நைடதம்' என்ற பெயர். அந்த நூல் கடந்த முன்னூறு ஆண்டுகளாகப் புலவர்களால் கற்கப்பட்டு வந்தது. அவர்களின் பாடத்திட்டத்தில் - Syllabus-ஸில் அதுதான் முதல் நூலாக விளங்கியது. "நைடதம் புலவர்க்கு ஔடதம்' - உயிர் உடலைக் காக்கும் மருந்து போன்றது என்ற பழமொழியும் ஏற்படக்கூடிய அளவுக்கு அது சிறந்து விளங்கியது.

சனி கிரகம் சரியில்லாத பலன்களை ஏற்படுத்துவதைத் தடுப்பதற்காக மக்கள் நைடதத்தைப் படிப்பார்கள். குறிப்பாக ஏழரைச் சனி. நைடதத்தின் முதல் பாடல் - காப்புச் செய்யுள்தான் இது.

அன்புடன்

ஜெயபாரதி
------------
http://s-pasupathy.blogspot.com/2017/02/2.html
உ.வே.சா அவருடைய ஆசிரியரை முதன் முதலில் சந்தித்த போது நடந்ததை விவரிக்கிறார்.
பரீட்சை

இவ்வாறு எங்கள் வரலாற்றை அறிந்துகொண்ட பின்பு அக் கவிஞர்
பெருமான் என்னைப் பார்த்து, “நைடதத்தில் ஏதாவது ஒரு பாடலைச்
சொல்லும்” என்றார். அந்த மகா வித்துவானுக்கு முன், காட்டுப்
பிராந்தியங்களிலே தமிழறிவைச் சேகரித்துக் கொண்ட நான் எவ்வளவு
சிறியவன்! எனக்குப் பாடல் சொல்லத் தைரியம் உண்டாகவில்லை. மனம்
நடுங்கியது. உடல் பதறியது; வேர்வை உண்டாயிற்று. நாக்கு உள்ளே இழுத்தது.

இரண்டு மூன்று நிமிஷங்கள் இவ்வாறு நான் தடுமாறினேன். அப்பால் ஒருவாறு நைடதத்திலுள்ள, “தழைவிரி கடுக்கை மாலை” என்னும் காப்புச் செய்யுளைக் கல்யாணி ராகத்தில் மெல்லச் சொன்னேன்; முதலடியை,

தழைவிரி கடுக்கை மாலைத் தனிமுதற் சடையிற் சூடும்”  #

என்று நான் சொன்னேன். பிள்ளையவர்கள் இடைமறித்து, “தனி முதல்
சடையிற்சூடும்” என்று சொல்லித் திருத்தினார். பல காலமாகப் பிழைபட்ட
பாடத்தை உருவேற்றி இருந்த எனக்கு அந்தப் பாடமே முன் வந்தது. என்
நடுக்கம் அதிகமாயிற்று. ஆனாலும் பாடல் முழுவதையும் சொல்லி முடித்தேன்.

நான் அதைச் சொல்லும்போதே அவர் முகத்தையும் கவனித்தேன். “நான்
சொல்வதில் அவருக்கு வெறுப்பு உண்டாகுமோ” என்று பயந்தேன். நல்ல
வேளையாக அவர் முகத்தில் அத்தகைய குறிப்பு ஒன்றும் தோற்றவில்லை.
எனக்கும் சிறிது ஊக்கம் உண்டாயிற்று.

“இன்னும் ஒரு பாடல் சொல்லும்” என்றார் அவர். நான் நைடதத்தின்
சிறப்புப் பாயிரமாகிய, “நிலவு பொழி தனிக்கவிகை” % என்னும் பாடலைச்
சாவேரி ராகத்தில் சொன்னேன். அந்த இரண்டு செய்யுட்களையும் மீட்டும்
சொல்லிப் பொருள் கூறும்படி கூறினார். நான் பாடல்களைச் சொல்லிப்
பொருள் கூறத் தொடங்குகையில் நாக்குத் தழுதழுத்தது.
“தைரியமாகச் சொல்லும்” என்று அக்கவிஞர்பிரான் கூறினார். நான்
இரண்டு செய்யுட்களுக்கும் பொருள் கூறி முடித்தேன்.

“நிகண்டு பாடம் உண்டோ?” என்று அவர் கேட்டார். நான்
“பன்னிரண்டு தொகுதியும் பாடம் உண்டு” என்று கூறவே சில சில
பாடங்களைச் சொல்லச் சொல்லிக் கேட்டு விட்டு, “நிகண்டை மனனம்
செய்வது நல்லதே. இக்காலத்தில் அதை நெட்டுருப் பண்ணும் வழக்கமே போய் விட்டது. சொன்னால் யாரும் கேட்பதில்லை” என்றார்.

கவரி மா - Dravidian word for Gauṛ bison and Tibetan yak

                                           Kavari in Tirukkuṟaḷ and Sangam Texts:  
                                  Dravidian word for Gauṛ bison and Tibetan yak
                                        Dr. Nagamanickam Ganesan
                                                Houston, Texas, USA

Abstract:  In Tolkāppiyam, solitary male mammals of the forest are listed in sūtra, Tol. marapiyal 37. Solitaires, called "oruttal", are those of deer, tiger, blackbuck, Nilgai antelope and gaur-buffalo roaming the forest alone in their peak of adolescence. In addition, crocodiles are included. For the wild bison (Gauṛ) and domestic buffalo, Tolkāppiyam gives the name, "kavari". Ancient Indians named Tibetan yak also as "kavari" because of its resemblances with Gauṛ bison. Sangam texts such as Puṟanāṉūṟu and Patiṟṟuppattu mention kavari, the Tibetan yak as well as aṉṉam, which are migratory geese superbirds crossing the mighty Himalayas twice annually to reach South India and return. Tirukkuṟaḷ 969 states that just as yak will die in the frigid weather of the Himalayas if it loses the thick fur coat, people will not survive if they lose honor in Life. Indologists remark that kavari 'yak' and related camari 'yak's tail, used as fan' do not have a clear etymology yet. This paper proposes a Dravidian source for these words derivable from kōṭu and its transformed form, kavaṭi (DEDR 1325 and 2200). Both kōṭu and kavaṭi have meanings, such as the branch of a tree, forked junction and horns of the cattle. Tribal people speaking non-literary Dravidian languages still wear the horns of the wild buffalo, and in ancient Indus Valley, deities are depicted with these horns. Several parallel examples are given to illustrate the transformation from -ṭ- into –r- as occurred in kavaṭi > kavari. Finally, Gaurī, female Gauṛa bison in Rgveda and wife of Varuṇa, is shown to be from Dravidian kavaṭi.
  1.0  Classical Tamil Texts and North Indian Fauna
          Ancient Sangam Tamil texts are well aware of North Indian places, their fauna and flora. They often mention the rivers like the mighty Ganges and Yamuna, and they also describe the lofty Himalayas. Mt. Potiyil, the abode of Avalokeśvara in Mahāyāna Buddhist texts, is mentioned. The Himalayas and Mt. Potiyil are paired together in one breath to state the Northern and Southern ends of India. The bar-headed geese and graylag geese coming to South India across the Himalayas during annual migrations are portrayed vividly in Sangam texts as aṉṉam. The ancient poets often wondered about them staying in the South only during winter, and never building nests or breeding in the South, but they go back to the Himalayas to lay their eggs and raise their chicks only to return the following year. Taking the case of crocodiles, five important words (ghaṛiyāl, kumbhīra, makara, nakar and viṭaṅkar) for crocodiles in the Northern rivers, Indus and Ganges, are shown to be of Dravidian origin. The river, Yamunā’s name seems to be derived from yāmai ‘turtle’ which is the symbol of that river, while Gharial crocodile, variously called as viṭaṅkar/nakar/ghaṛiyāl is the symbol of the Ganges river.
  Prof. Asko Parpola has derived both ghaṛiyāl and kumbhīra, the names of Gharial crocodile in Sanskrit and Hindi, from Dravidian [1]. In Eastern Indian languages such as Bengali, Bihari, and Nepali, the name, nakar (Cf. Tamil nakkar) is used for the gharial (pg. 417-418, [2]). Representations of makara in early Indian art matches with the form of crocodiles very closely. The marsh crocodile (Crocodylus palustris) lives throughout the Indian subcontinent. The makara (> magara in Hindi) crocodile does ‘high-walk’ for short distances when it comes to the banks of rivers and lakes. This makara/magara marsh crocodile has four strong feet, and these are explicitly shown in the following Indus valley sign, and he connects the sign with Proto-Varuṇa: “In Taittirīya Āraṇyaka 2,19, the heavenly crocodile is called "the lord of all beings (bhūtānām adhipatir)", an appellation which further supports identification of this *ka-kāi 'overseer' with the Harappan predecessor of Varuṇa.” Compare the Indus crocodile sign with the pictogrammatic Chinese reptile radical sign, 豸 and in Japanese, the "reptile radical" ashinakimushi hen. In English, the marsh crocodiles are called as “mugger” and dictionaries trace “mugger” ultimately to be of Dravidian origin. The most important words for 'crocodile' in South Asian languages have a Dravidian etymology. Austro-Asiatic, on the other hand, does not seem to have any relation to the terms for 'crocodile' used more widely in South Asia [3].

   An entire decad of songs is in Tēvāram by Sundarar on the naked mendicant, Śiva enticing women. The commentators explain that this chapter in Tēvāram refers to the episode vividly portrayed in Liṅgapurāṇa.  V. M. Subramania Aiyar wrote: “This decade was composed as the words of those ladies who fell in love with the fascinating beauty of Civaṉ when he went begging and were afraid of coming into contact with his form; this idea is mentioned by Cuntarar himself in the last verse.” It is important to note that in each of the verses, Śiva is called Viṭaṅkar. Obviously, the Tamil term viṭaṅkar (cf. iṭaṅkar) cannot be split as vi+ṭaṅka 'one made without the use of the chisel', which is just a folk etymology to assign a pure Tamil word’s origin to Sanskrit. Like nīra ‘water’, nīla ‘blue color’ in all Indian languages from Dravidian, we have alternation of –l-/-r- in vār- “to pour, to flow down, a long belt” etc., as vāl/vālam ‘tail of birds, animals’. From the same root, with the loss of word-initial v-, āli- (< vāli-) is hailstones, rain drops. Some more examples of v- loss: indu/vindu ‘drop, seed’, iṭi/viṭuku ‘thunder’, āli/vāli ‘rain drops’, aḷai/vaḷai ‘hole’, iḻutu/viḻutu ‘fat, ghee’. Similarly, viṭaṅkar ‘gharial’ loses the v- and is attested as iṭaṅkar ‘gharial’ in Sangam texts. Note that iṭi, āli-, aḷai, iṭaṅkar are in Sangam but their root words viṭi (= viṭuku, Pallava royal title), vāli-, vaḷai, viṭaṅkar respectively are attested in post-Sangam period. The word, indu (< vindu) is attested even in Rgveda itself. Without considering these root words beginning with v-, it is impossible to explain the origin of these words in Sangam which is a rather small corpus. In old Tamil texts, viṭai refers to the virile male of animals - bovids, caprids, antelopes, elephants. It is a verbal noun from viṭai- 'to enlarge, to thicken, to stiffen up, to stand with pride’ (also viṟai-/viṭai-, cf. DEDR 5439) [4].

Figure 1. Indus sign number 87 (Crocodile – identification by Parpola, [1])
    In classical Tamil texts such as Puṟanāṉūṟu, Patiṟṟuppattu, Tolkāppiyam grammar and Tirukkuṟaḷ, the word, kavari occurs with the meaning of buffalo, Indian bison or Tibetan yak.  Some examples can be given:
 (1)                       kavir tatai cilampil tuñcum kavari                                                                                                               
                             parantu ilaṅku aruviyoṭu narantam kaṉavum
                             āriyar tuvaṉṟiya pēricai imayam
                             teṉṉaṅ kumariyoṭu āyiṭai
                             maṉmīk kūṟunar maṟam tapak kaṭantē  (Patiṟṟuppattu 11).  
    Yak sleeping on Himalayan slopes full of coral flower trees, dream of and chew the narantam grass they ate, and of wide waterfalls from which they drank, in the well renowned Himalayas where Aryans live. In the land between that mountain and southern Kumari, you have ruined the strength of arrogant kin.
(2)                        narantai naṟum pul mēynta kavari
                             kuvaḷai paim cuṉai paruki ayala (Puṟanāṉūṟu 132:4-5)
     In the North, on the sky-high Himalayas, a yak enjoys eating oranges and grazes on narantam grass, drinks from a nearby pool.
(3)                     mayir nīppiṉ vāḻāk kavari māvaṉṉār
                          uyir nīppar māṉam variṉ  (Tirukkuṟaḷ 969)      
            Just like the Tibetan yak perishing in the frigid weather of the Himalayas if it loses the thick fur coat, people will not survive if they lose honor in Life. It is essential to maintain Honor at all costs.

Often, the classical texts use the word, kavari or veṇ-kavari (white kavari), the fur from Yak buffalo, as the fan bristles waved in front of chieftains and deities, and used as decoration on the head of horses and above the ears of elephants.
(1)    vēntu vīcu kavariyiṉ pū putal aṇiya  (Naṟṟiṇai 241:6)
(2)    muracu uṭaic celvar puraviccūṭṭu
                       mūṭṭuṟu kavari tūkki  (Akanāṉūṟu 156:1-2)
(3)    kavari mucci kār viri kūntal (Patiṟṟuppattu 43:1)

The white kavari/cavari from yak-cow hybrids of Nepal are highly valued in Indian temples. These hybrids themselves are called “cauri” in Nepal, and live in the transition zone between Tibetan yaks and Indian cattle. In Tamil, cavari/cauri/camari/cāmarai (< kavaṭi/kōṭu) is a braid, fillet of hair, plaited hair, bushy tail of the Tibetan yak used as false hair or set in decorated handle and used as a fly-flap or fan before an idol or a great personage. Cauri hybrids are comparable to gaur-cow hybrids seen in the sculptures of Indus Valley Civilization, and Sangam texts call these hybrids or gaur themselves as āmā ‘cow-like animal’.

Figure 2. Cauri, yak-cow hybrid in Nepal
Tolkāppiyam grammar uses the mammal name, kavari, with interesting semantics. “pulvāy puli uḻai maraiyē kavari colliya karāmoṭu oruttal oṉṟum” (Tol. Poruḷ. Marapiyal). In this sūtra, the male solitary animals of spotted deer, tiger, blackbuck, Nilgai antelope, gaur-buffalo and crocodile have a name: oruttal. Later sutras mention another name for their males as ēṟu, and the females are called piṇai.
2.0  Significance of Kōṭu ‘horn’ of bison and buffalo in ancient India
     The ancient Dravidian people thought of the buffalo, especially in the wild, and its cultural equivalent, the Indian gaur bison as ferocious and worthy of adulation. The Indus seals of Gharial crocodile as Master of Animals display two bisons interlocking their horns, thus providing an artificial crown of horns to the crocodile.

Figure 3. Crocodile god with Bisons providing horns (Mohenjadaro seal)

        In another seal from Mohenjadaro, a little girl, wearing a ponytail and a skirt, is being thrown outwards by a powerful buffalo (R. Mackay, 1938) [5]. The same girl seems to be shown five times on a single seal from Banawali, with the intent to capture the ferociousness of battle and different stages in the war. Indus seals often depict divinities with buffalo horns. In historical times, a bison head is seated on the throne to denote Buddha, and in coins, it is shown as a royal symbol. Because of the high importance assigned to the horns of the wild buffalo and bisons in Dravidian cultures, these bovids get their name as kavari derivable directly from kōṭu ‘horn’. By similarity with the shape, size and color, Himalayan yaks are named as kavari in Tamil. It is noteworthy that the prominent dorsal shape of both Indian gaur bison and Himalayan yak are quite comparable.

Figure 4. Yak grazing (dorsal comparable with Gaur)
3.0  Gauṛa and Kavari – Related names of Indian bison and buffalo
            Dravidian Etymological Dictionary entries, DEDR 1325 and 2200, show the relationship between words, kōṭu and kavaṭu with almost identical semantic clustering. The meanings are horn, hump, fork like branches of a tree or road junction, and bivalve shell-fish.
DEDR 2200 Ta. kōṭu (in cpds. kōṭṭu-) horn, tusk, branch of tree, cluster, bunch, coil of hair, line, diagram, bank of stream or pool; kuvaṭu branch of a tree; kōṭṭāṉ, kōṭṭuvāṉ rock horned-owl (cf. 1657 Ta. kuṭiñai). Ko. ko·ṛ (obl. ko·ṭ-) horns (one horn is kob), half of hair on each side of parting, side in game, log, section of bamboo used as fuel, line marked out. To. horn, branch, path across stream in thicket. Ka. kōḍu horn, tusk, branch of a tree; kōr̤ horn. Tu. kōḍů, kōḍu horn. Te. kōḍu rivulet, branch of a river. Pa. kōḍ (pl. kōḍul) horn. Ga. (Oll.) kōr (pl. kōrgul) id. Go. (Tr.) kōr (obl. kōt-, pl. kōhk) horn of cattle or wild animals, branch of a tree; (W. Ph. A. Ch.) kōr (pl. kōhk), (S.) kōr (pl. kōhku), (Ma.) kōr̥u (pl. kōẖku) horn; (M.) kohk branch (Voc. 980); (LuS.) kogoo a horn. Kui kōju (pl. kōska) horn, antler. Cf. 2049 Ta. koṭi. DED (N) 1824
DEDR 1325 Ta. kavar (-v-, -nt-) to separate into various channels, deviate, depart from instructions; churn (or with 1340); (-pp-, -tt-) to branch off (as roads), fork, bifurcate; n. bifurcated branch (as of tree or river), prong; kavarppu forking, bifurcation; kavarpu differing; kavaṭu branch of tree, forked branch, separation, division; kavaṭṭi, kavaṭṭai fork of a branch, branching root; kavuṭṭi space between the thighs; kavalai forking of branches, place where several ways meet; kavai (-pp-, -tt-) to fork (as a branch); n. division, cleavage (as of hoof, a crab's claws), branch of a tree, forked stick, crossroads; kavam, kavvam churning stick; kavvu fork of a branch or horn; kappu forked branch, branch, bough, cleavage, cleft; kappi (-pp-, -tt-) to fork as a branch. Ma. kava forked branch, space between the legs; kavekka to stand astride; kavaṭi pitch-fork; kavaṭṭa the forked branch of a tree; kavaram, kavar bifurcated branch or shoot, prong of a pitch-fork; kavarikkuka to shoot forth as a forked branch; kavala place where two roads meet; kappu bifurcated branch. Ko. kav forked stick, fork of branch; kavc go·l forked stick used as potholder; kavṛ forked branch. To. kafyforked stick, double peak of a hill, hair of a god or of priest of ti·-dairy. Ka. kaval to become bifurcated or forked, branch off; n. bifurcation, forked or lateral branch, forked stick, divided state, couple, pair; kavate forked state; kavaḍu, kave = kaval n. Tu. kaba space between the fingers; kabarů forked or lateral branch, forked stick; forked; kabe forked stick; cloven, forked; (B-K.) kappu fork of a wooden post. Te. kava pair, couple; kavalu twins; kavvamu churning stick. Go. (S.) kava churning stick (Voc. 596). Malt. kapli a pair of branches, horns or antlers. DED(S, N) 1113.
     The leap-frogging game of kavaṭi, where the raider holds his breath while chanting "kavaṭi, kavaṭi". The anti-raiders try to form "forks" around him and try to catch and overpower him. This is a national sport in many Indian states, including Tamil Nadu and Andhra Pradesh.
     In Sangam poetry, there is a wild grass and grain called kavaṭi which does not yield good grains to eat. In Sangam poems, and in later Imperial kings' times, when enemies are vanquished, donkeys were tied in ploughs and the kavaṭi (Eleusine indica) and horsegram were sowed for planting. The intent is that the enemy lands should go waste.  Kavaṭi grains look like forks coming together at a point, and hence its name. Kavaṭi is called veḷḷai varaku which is not productive as a food grain, but kēḻ varaku (= rāgi, E. coracana) is an important food millet. Eleusine indica is closely related to Eleusine coracana (finger millet or African finger millet), and the diploid E. indica is likely an ancestor of the allotetraploid E. coracana.
    There are many examples in Dravidian where -ṭ- gets transformed into –r-. They include  (i) nāḷam/nāṭi ‘vein, reed’ > nār/narampu, (ii) kōṭīra ‘crown’ > kurīra , a Vedic word from Dravidian according to F.B.J. Kuiper (iii) galgala/kalkala ‘wheel’ (Sumeria) > kakkaḷa/kakaṭa > cakaṭa/śakaṭa ‘wheel’, and by extension means an ox-cart also. In addition, *kakkaṭa gives birth to cakkara ‘wheel’ in Dravidian (= cakra, in Sanskrit). The phonemic Tamil script requires doubling –kk- to get the unvoiced pronunciation whereas –k- is sufficient for it in Hindi-like phonetic scripts. Similarly, we see kavaṭi > kavari for bison, buffalo and yak in Tamil and other Indic languages.
       It is becoming increasingly clear that Indus civilization was not created by Munda community, and it did not have Munda language speakers, as Munda linguistic expansion into Eastern Indian states like Meghalaya or Orissa took place only 3500 years ago from South East Asia [6]. Many words exhibiting k-/ ś- relationship word-initially in Sanskrit can be shown to be from Dravidian and do not exhibit ancient Munda substratum in Bronze Age Indus civilization. Taking the case of kombu/kambu > śambu which even today means shell-fish species like clams, oysters, bivalves, mussels that can be split into two just like horns of cattle, forking branches. By comparison with the shape and black color of clams and mussels, the jambu (< sambu) fruit is so named. A famous epithet of Śiva is “kapardin” having braids split into half which directly follows from kavaṭi/kavari [7]. As in the change of śambu/sambu > jambu (Cf. jambu-dvīpa, [8]), the voicing of kavaṭi/kavari > gavaṛi/gauri “Indian bison” has happened in Rgveda. It is to be noted that the Indo-Iranian term, gaura-khar as sveta-gardhabha “white onager or wild asses” is different from gavaṛi/gauri < kavaṭi/kavari of Dravidian. Neither the buffalo nor the bison is white or pale in color. In fact, in Tamil bhakti period literature, Gauri is said to be black in color which is the natural color of buffalo and bison. In sum, gauri/kavari from kōṭu highlights the Dravidian cultural significance attached to the powerful bovid mammals and has a long history in the twin classical languages of India, i.e., Tamil and Sanskrit.
4.0  References:
(1)    Asko Parpola, Crocodile in the Indus Civilization and later South Asian tradition, 2011, Kyoto, Japan. 53 p.
(2)    J. Inglis, Tent Life in Tigerland, London, 1892. 690 p.
(3)    N. Ganesan, A Dravidian Etymology for Makara – Crocodile, Prof. V. I. Subramanian Commemoration Volume,  Int. School of Dravidian Linguistics, 2011. https://archive.org/details/MakaraADravidianEtymology2011
(4)    N. Ganesan, Indus Crocodile Religion as seen in the Iron Age Tamil Nadu, 16th World Sanskrit Conference Proceedings, Bangkok, Thailand, 2016.     https://archive.org/stream/IVCReligionInIronAgeTamilNaduByNGanesan-2016-16thWSC/IVC_Religion_in_IronAge_TamilNadu_by_NGanesan_2016_16th_WSC#page/n0/mode/2up
(5)    On the little girl being tossed away by the mighty buffalo in mythological scene from Mohenjadaro and Banawali.                                                                                   http://nganesan.blogspot.com/2008/01/eru-tazuval.html
(6)    Roger Blench, Reconstructing Austroasiatic prehistory, Chapter in Jenny, M. & P. Sidwell (eds.) 2015. Handbook of the Austroasiatic Languages. Leiden: Brill.        http://www.rogerblench.info/Archaeology/SE%20Asia/Blench%20AA%20prehistory%20final.pdf
(7)    Asko Parpola, Sanskrit kaparda- 'braided hair': Yet another Harappan symbol of royalty surviving in Vedic "Vrātya rituals" in “The volatile world of sovereignty: The Vratya problem and kingship in South Asia.” , Pontillo, T., Bignami, C., Dore, M. & Mucciarelli, E. (eds.). New Delhi: D. K. Printworld.
(8)    N. Ganesan, Some K-initial Dravidian loans in Sanskrit: Preliminary Observations on the dominant Indus Language. March 2017,  The Second International Meeting on Indus Epigraphy, Victoria, BC, Canada. Indus Valley Civilization Seminar organized by Bryan Wells, Steve Bonta and Andreas Fuls.